بویراحمد از نگاه استاد مرحوم بهمن بیگی

توجهتان را به بخشهایی از صفحات ۳۳۰ کتاب “بخارای من ایل من” نوشته مرحوم بهمن بیگی که اساسی ترین نقش را در باسواد کردن مردم استان داشتند.

” آموزش عشایر همان بود که می خواستم،راه نجات خویش را یافتم. از آن پس نه شهری بودم و نه ایلی، هم شهری بودم و هم ایلی؛ در شهر اقامت داشتم و عمرم در ایل می گذشت.

در میان ایلات به ایل بویر احمد علاقه خاصی داشتم. همین که آسمان تیره می شد و دلم می گرفت پیش از هرجا به سوی بویراحمد می شتافتم .

سرزمین بویراحمد سرزمین آفتاب و ستاره بود. از توجیه علاقه ام به بویراحمد عاجزم. گمان دارم بیش از هر چیز شجاعت این مردم مجذوبم کرده است. گوینده شهیر شیراز سخاوت را شریفترین هنر آدمی می داند و من شجاعت را بالاترین می دانستم.

تاریخ بویراحمد پر از فتح و افتخار است. بویراحمد جنگی نکرد که در آن پیروز نشد. بویراحمد هیچگاه زیر بار زور نرفت. هرگاه گوش ها را برای شنیدن کلمه حق نا توان دید، با صدای رسای گلوله سخن گفت.

در بویراحمد کوهی نبود که از حماسه سخن نگوید و کمری نبود که از حماسه سخن نسراید. انقلاب عشایر فقط در صورتی جان می گرفت که به بازوی عریان عشایر تکیه داشت. هیچ یک از طغیانهای جنوب بی پایمردی پا برهنگان بویراحمد به جایی نرسید.
بویراحمد آنقدر دست به ماشه برد و پا در رکاب فشرد تا از یک دهستان یک استان آفرید. بویراحمد آنقدر کوشید و خروشید تا از چنگ سه استان همسایه ، سه ازدهای پر اشتها ی دهان گشوده رهایی یافت و به صورت استانی مستقل در آمد. استان بویراحمد تنها استان ایران بود که نه به دلیل جمعیت ، نه به دلیل وسعت ، نه به دلیل ثروت بلکه فقط در نتیجه قدرت موجودیت یافت.
من با این علایق به بویراحمد می رفتم، می رفتم تا کودکان و نوجوانانش را با سواد کنم، می رفتم تا شجاعت را با فضیلت و شمشیر را با قلم آشنا سازم و به جرأت های چشم بسته ، بصیرت و آگاهی دهم.



بر آستر چادر ها و دیوارهای سنگ چین مدارس این عبارت نوشته بود : (( طلای شهامت را با سیم سواد مبادله نکنیم ))